Taxichauffeur Pedro Ruijzing heeft altijd een gewoon leven geleid. Tijdens het werk in de taxi leerde hij een man kennen. Dikke flappen geld had 'ie altijd bij zich. Pedro wilde ook wel zoveel geld verdienen. De man bood Pedro een vakantie in Thailand aan. Maar daar stond wel iets tegenover: hij moest een pakje mee terug naar Nederland nemen. Daarmee kon hij ook nog goed geld verdienen. Vijfentwintigduizend dollar! De man vertelt dat er dagelijks mensen voor hem heen en weer reizen en het lukt altijd. Als er problemen zijn, kent hij de juiste mensen daar wel, dus het komt dan allemaal goed. Dat heeft Pedro geweten.
Pedro Ruijzing is in 1995 gearresteerd in Thailand met twee kilo heroïne. Door schuld te bekennen is zijn vonnis, de doodstraf, omgezet naar levenslang. Begin 2004 krijgt Pedro onverwacht gratie, die te danken is aan het staatsbezoek van Koningin Beatrix. Na negen jaar overleven in de Thaise cel, had Pedro het geluk nog levend Nederland terug te zien. Lees hieronder in het kort hoe zijn leven er jarenlang uit heeft gezien.

Het leven in de Bang Kwang Gevangenis
Ik kwam in Thailands meest beruchte gevangenis terecht: de Bang Kwang Central Prison in Bangkok. Daarin zaten een paar duizend gevangenen. Ik deelde mijn cel met 24 andere gevangenen. Naast mij sliepen moordenaars, pedofielen, straatrovers en maffiosi. Iedereen sliep er op een rieten matje op de grond, ik kon me niet omdraaien zonder daar een buurman bij aan te stoten, zo krap was het er. Je houdt het niet voor mogelijk dat iedereen daar voortdurend in de stank, de agressiviteit en de herrie van medegevangenen leefde. Een moment even voor mezelf was gewoon ondenkbaar.

Twee dagen na mijn arrestatie kwam gelukkig iemand langs van de ambassade. Helaas konden de medewerkers van de ambassade weinig voor me betekenen. Ze kwamen me wel regelmatig bezoeken. Ook kwamen er wel eens (Nederlandse) toeristen langs, die wel eens wilden zien hoe het eraan toeging in de Thaise cel. Dat vond ik ontzettend gezellig. Eindelijk eens iets anders dan het Grote Wachten, het wachten op niks.

Het dagelijkse eten bestond uit een bruin prutje van wat ooit rijst is geweest, en een kopje vissenkoppensoep. Smullen dus. Een beetje normaal eten moest ik van m'n eigen geld regelen. Gelukkig kon ik me dat net veroorloven. Maar om me heen waren er ook genoeg, die het met de vissenkoppen moesten doen. Na verloop van tijd werden die mensen afgevoerd naar de ziekenboeg en nooit meer teruggezien.

Douches kenden ze niet in de Thaise gevangenis. Er stond een grote stenen bak, met daarin groen water, zo uit de rivier gehaald. Die rivier was de afvoer van de markten in de stad, en de riolering van een paar wijken in Bangkok. Lekker fris dus. Iedereen kreeg 's ochtends een paar minuten de tijd om zich daarin te wassen. De wc's waren gewoon een gat in de grond, met een stenen muurtje eromheen. Tegen de muur zaten allemaal bruine klodders, precies op de plek waar je je ook vast zou moeten houden. Langs de rand van de gevangenis liep een goot, waar de drollen in een gele rivier voorbij komen drijven. Je kan je wel indenken hoe de geur is in zo'n gevangenis.

De gevangenen werden dagelijks 'gelucht', dan mochten we naar buiten, maar we bleven op een zwaarbewaakte binnenplaats. In de blakende Thaise zon, zonder bomen en struiken in de buurt, bloedheet was het er. Om vier uur moesten we weer naar binnen, naar de cel. Het gebeurde nogal eens dat er 's nachts iemand overleed aan een ziekte of hartstilstand, of dat iemand zichzelf ophing uit pure wanhoop. Het lijk bleef uren liggen, tot om 7 uur 's morgens de bewakers langskwamen. Dagelijks waren er mensen die doodgingen, gek werden, of anderen gek maakten.

Pedro Ruijzing heeft over zijn ervaringen in de Thaise cel een boek geschreven: 'Levenslang in Thailand'. Ook is er naar aanleiding van Pedro Ruijzing een stichting in het leven geroepen die de belangen behartigt van Nederlandse gevangenen in het buitenland.

Meer informatie

•  Prisonlife.nl